Hicaz’a İlk Adım
Kayseri’nin soğuk sabahlarından birinde, valizimi omzuma asarken içimde tuhaf bir heyecan vardı. Hicaz’a gidecektim; her şeyden, bildiğim her iklimden uzak bir yere. Uçaktan bakarken, bulutların arasında güneşin altın sarısı parıltısı bana umut veriyordu. Hicaz’ın sıcak havasını düşündükçe, yüzümde istemsiz bir gülümseme belirdi. Ama aynı zamanda kalbimde bir korku vardı: bu farklı iklim, bana nasıl hisler getirecekti?
Uçağın kapısından çıkar çıkmaz, yüzüme çarpan sıcak ve kuru hava beni hemen sarstı. Kayseri’nin karlı ve soğuk havasının aksine Hicaz, güneşin kavurucu ama bir o kadar da davetkâr sıcaklığıyla karşılıyor insanı. İlk adımlarımı atarken terledim, ama içimde garip bir mutluluk vardı. Sanki yıllardır beklediğim bir maceranın kapısını aralamıştım.
Rüzgar ve Kumun Dansı
Hicaz’ın iklimi sadece sıcaklıkla ilgili değildi. Rüzgar vardı; hafif esiyor, sıcak havayla birleşip yüzüme çarpıyor ve saçlarımı savuruyordu. Bazen rüzgar öyle sert esiyordu ki, sanki geçmişin tüm yüklerini alıp götürecekmiş gibi hissediyordum. Günlüklerimde yazdım: “Bu rüzgarla savrulmak istiyorum. Hem korkutuyor hem de özgür hissettiriyor.”
Kum tepeleriyle çevrili sokaklarda yürürken, sıcak hava ve ince kum parçacıkları cildime değiyor, beni hem yakıyor hem de nazikçe okşuyordu. Hicaz’ın iklimi bana hayatın sert ama bir o kadar da nazik yüzünü gösteriyordu. Öğleden sonraları, güneş tepede durduğunda, gölgeler bile sanki nefes almakta zorlanıyordu. Ben de gölgelerde oturup sıcak çayımı içerken, hayal kırıklıklarımı düşünüyordum; Kayseri’deki kar, Hicaz’ın kavurucu güneşiyle yer değiştiriyordu gibi. Ama içimde bir umut vardı: her şeyin üstesinden gelmek mümkün olabilirdi.
Gecenin Serinliği ve Düşler
Güneş battığında, Hicaz’ın iklimi farklı bir yüz gösteriyordu. Gece serinliği, gündüzün kavurucu sıcaklığından sonra bir huzur gibi geliyordu. Sokak lambalarının altındaki gölgelerde yürürken, içimde bir sessizlik vardı; hem huzur hem de biraz yalnızlık. Günlüklerime yazdım: “Bu geceyi seviyorum. Ama içimdeki boşluk, sanki buraya ait olmadığımı fısıldıyor.”
Gece rüzgarı serin ve tatlı esiyordu; biraz da hüzünlü. Kayseri’deki kış gecelerinden farklı, burada geceyi kucaklayan bir yalnızlık vardı. Yıldızlara bakarken, insanın hem küçük hem de büyük olduğunu hissediyordum. Hicaz’ın iklimi bana yalnızlığın, heyecanın ve umutların aynı anda nasıl yaşanabileceğini öğretiyordu.
Bir Kahve Molası
Ertesi gün, küçük bir kafede otururken, dışarıdaki sıcaklığı hissediyordum. Camdan bakınca sokakların sıcak rengi ve rüzgarla dans eden tozlar, sanki bana Hicaz’ın ruhunu anlatıyordu. Kahvemi yudumlarken, yazmak istedim: “Bu iklim, insanı hem yakıyor hem de düşünmeye zorluyor.” Hicaz’da sıcaklık sadece hava değil, aynı zamanda insanların içindeki duygulara da sirayet ediyordu.
O gün fark ettim ki, Hicaz’ın iklimi bana sabrı, heyecanı ve hayal kırıklıklarını aynı anda hissettirebilecek kadar güçlüydü. Her ter damlası, her rüzgar esintisi, her kum tanesi bana bir şey anlatıyordu: hayat her zaman beklediğimiz gibi olmayabilir, ama yine de güzeldi.
İçimdeki Hislerin Yolculuğu
Hicaz’da geçirdiğim günlerin her biri, duygularımı açığa çıkarmamı sağladı. Heyecan, hayal kırıklığı, umut ve biraz da korku… Hepsi bir aradaydı. Kayseri’de yazdığım günlüklerde hep hissederdim ama burada, Hicaz’ın iklimiyle birlikte, hislerim daha yoğun, daha canlıydı. Sabahın kavurucu güneşiyle uyanmak, öğle sıcağında terlemek, akşamın serinliğinde yürümek… Her an bir hikaye, her an bir duygu taşıyordu.
Sonunda anladım ki, Hicaz’ın iklimi sadece hava durumu değil, bir deneyimdi; insanın içinde kaybolduğu, kendini bulduğu bir macera. Her adımda, her nefeste, içimdeki duygular biraz daha açığa çıkıyordu. Ve ben, Kayseri’den gelen genç bir ruh olarak, bu sıcak ve sert iklimde kendimi daha iyi tanıyordum.
Veda ve Geri Dönüş
Hicaz’dan ayrılma zamanı geldiğinde, içimde karmaşık bir duygu vardı. Sıcak hava, rüzgar, kum ve gece serinliği… Hepsi aklımda birer hatıra olarak kaldı. Uçakta Kayseri’ye dönerken, yazdım: “Hicaz’ın iklimi bana hem yakıcı hem de öğretici oldu. Hayatın sert yüzüyle tanıştım ama aynı zamanda umudun sıcaklığını da hissettim.”
Kayseri’nin karla kaplı sokaklarına geri döndüğümde, Hicaz’ın sıcak rüzgarını ve gecenin serinliğini hatırladım. İki farklı iklim, iki farklı duygu dünyası… Ve ben artık, duygularımı saklamadan yazabileceğim bir günlükle, içimde Hicaz’la dolu bir anı bırakarak dönüyordum.
Hicaz’ın iklimi, bana gösterdi ki her yerin kendine ait bir ruhu vardır. Ve bazen, o ruhu hissetmek için sadece sıcaklığı, rüzgarı ve gecenin sessizliğini deneyimlemek yeterlidir.